Naarmate de leeftijd vordert heb je minder calorieën nodig om het lichaam normaal te laten functioneren. Daarnaast krijgen vrouwen ook nog eens te maken met de overgang. Als vrouwen aankomen in de menopauze is dat vaak bij de buik. Door alle veranderingen van hormonen is het lastiger – maar niet onmogelijk – om af te vallen. Vanaf ongeveer het 60e levensjaar vertraagt de stofwisseling. We hebben per dag minder energie nodig en bewegen minder. We eten daarom al snel te veel. Vet hoopt zich op, met name rond de buikstreek. Hoe kunnen we het tij keren?
Het verouderingsproces gaat samen met spiermassa-verlies. Daar komt vet voor in de plaats. Gezonder leven doe je door op een uitgekiende manier je stofwisseling – het metabolisme – dusdanig te bewerken dat je fitter wordt en afvalt. De methode bestaat heel grof gezegd uit bewegen en gezond eten. Dat houdt onder meer in dat je bijna geen tussendoortjes meer neemt, zuinig bent met koolhydraten – koekjes, chips, brood – en blijft bewegen. Als het goed is, kan je lichaam zowel suikers als vetten verbranden en soepel schakelen van het een naar het ander. Maar door hoe wij leven en wat wij eten, komt ons lichaam bijna niet aan vetverbranding toe. We verbranden vooral suiker en krijgen snel weer trek. Als je koolhydraten eet, zoals suiker, stijgt de suikerspiegel in het bloed. In reactie hierop maakt het lichaam het hormoon insuline aan. Dit hormoon brengt energie naar de cellen en zorgt ervoor dat de bloedsuiker weer omlaag gaat en normaliseert. Zonder insuline zou de bloedsuikerspiegel pieken en kun je lichamelijke problemen krijgen. Maar insuline blokkeert ook de vetverbranding. Dat is eigenlijk heel logisch: bij een suikerpiek zit het lichaam niet te wachten op nog meer energie die via een omweg wordt vrijgemaakt uit het vetweefsel. Zolang er genoeg suiker in het bloed zit, wordt er niks met vetverbranding gedaan.
Op de website van Gezondheidsnet is hierover een uitgebreid artikel te lezen.
Op de website van Gezondheidsnet is een artikel verschenen tegen slapeloosheid. Iets waar we allemaal wel eens mee te maken hebben. Zeker ook op oudere leeftijd. Minder lang in bed liggen als oplossing tegen slapeloosheid. Het lijkt onlogisch, maar korter in bed liggen kan helpen om beter te slapen. Volgens onderzoek is deze zogenoemde slaaprestrictie zelfs hét middel tegen slapeloosheid. En dat zonder pillen of therapie. Maar: je moet er wel wat voor doen.
Eén op de vijf mensen heeft problemen met slapen, volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Deze mensen vallen moeilijk in slaap of liggen ‘s nachts lang wakker. Mensen met slaapproblemen proberen vaak de gemiste slaap in te halen, door eerder naar bed te gaan of door overdag een powernap te doen. Dat lijkt heel logisch, maar het kan juist een tegenovergesteld effect hebben. Het langer of vaker in bed liggen zorgt er de volgende nacht voor dat je moeilijker de slaap kunt vatten. Ook de kwaliteit van je slaap neemt af: je slaapt minder diep en wordt ’s nachts sneller wakker, waarna het moeilijk is weer in slaap te vallen. Dit alles is een negatieve spiraal, waaruit je moeilijk kunt ontsnappen. En dat kan dan weer leiden tot nachtelijk gepieker, ook niet best voor je nachtrust. Tenslotte kan je brein je ook nog op een andere manier uit je slaap houden. Na veel slechte nachten gaat het je bed ‘automatisch’ koppelen aan wakker liggen, waardoor het slapen nóg slechter gaat. Hoe kom je uit deze nare spiraal?
Op 10 juli 2023 is de richtlijn overgewicht en obesitas bij volwassenen uitgekomen. In september 2022 werd het deel overgewicht en obesitas bij kinderen gepubliceerd. In dit bericht vertellen we je wat het Voedingscentrum aangepast heeft op basis van deze nieuwe richtlijn.
De richtlijn is een initiatief van Care for Obesity en het Partnerschap Overgewicht Nederland. De nieuwe richtlijn vervangt de richtlijn diagnostiek en behandeling van obesitas bij volwassenen en kinderen (CBO, 2008) en de Zorgstandaard Obesitas (PON, 2010).
De richtlijn gaat over het in kaart brengen van en de ondersteuning en zorg voor kinderen en volwassenen met obesitas of overgewicht, in combinatie met risicofactoren en/of bijbehorende aandoeningen. De richtlijn is bedoeld voor zorgverleners die zorg verlenen en ondersteuning bieden aan deze patiënten. Op basis van deze nieuwe richtlijn heeft het Voedingscentrum de BMI-meter en pagina’s over overgewicht aangepast.
Op zaterdag 3 juni 2023 hebben we de tweede extra wandeling van dit jaar gehouden. Deze vond plaats rond Loenen. Vertrek vanaf Het Kristal en het startpunt van de wandeling was bij Open Erf De Groote Modderkolk aan de Vrijenbergweg.
Met in totaal 10 wandelaars gingen we richting Kasteel Ter Horst. Via een mooi klein paadje langs de zijkant van het kasteel kwamen we op de Molen-allee. Daarna door een afwisseling landschap richting camping De Marshoeve. Een stukje door Loenen richting Droefakkers.
Na een doorsteek over de Groenendaalseweg kwamen we in de Natuurtuin Harmanahof. Daar werden we ontvangen door onze koffie/thee-ploeg en konden gezellig met ondersteuning van een kikkerkoor genieten van een consumptie.
Het laatste stukje ging over de Loenense Enk terug naar ons startpunt. Rond 13.00 uur waren we allemaal weer terug bij Het Kristal.
De wandeling rond Loenen met informatie en navigatie-bestand is te vinden op onze website onder ‘Extra wandelingen‘ en te downloaden. Daar kan vrij gebruik van worden gemaakt.
Onze wandelaars kunnen op het beveiligde deel van onze website onder ‘Media‘ nog een fotocollage en een fotovideo bekijken of downloaden. Hiervoor is een wachtwoord vereist.
Wat ben ik blij dat ik mijn jeugd en de langste tijd van mijn leven niet in deze tijd heb doorgebracht. En wat heb ik medelijden met de jeugd van nu en de tijd die nog komen gaat. Want wat was het vroeger een mooie tijd.
In het Nederland waarin ik ben opgegroeid, gingen we naar de platenzaak om singeltjes te beluisteren en eventueel te kopen. Was je blij met twee gulden zakgeld per week. Iedereen ging naar V&D of Jamin voor een drie-dubbel ijsje (ijs tussen twee wafeltjes). Toen hadden winkels gewoon vier muren in plaats van drie w’s (www). Naar de stad gaan was een belevenis en gezellig.
Er waren tradities. Tradities die nu niet meer kunnen, of die steeds meer worden afgeschaft. Omdat men ze discriminerend vindt of omdat het niet bij de multiculti samenleving past. Veel wordt er verboden, waardoor de tradities verdwijnen. Iedereen wil uit het verleden overal excuses voor krijgen. Nou, ik heb ze nooit gekregen, jij wel?
Als je in een bus van de VAD (Veluwse Autobus Dienst) stapte, kon je aan de kleur zien of het een stadsbus of een streekbus was. We hebben wat verschillende vervoerders gehad: VAD, Midnet, Connexxion, Syntus, Keolis, en nu Rrreis. Kun je het nog volgen? Nu moet je maar afwachten of er een bus komt, of moet je kiezen uit allerlei andere busjes (bus komt zo?). Kijk maar even op de app of er een bus komt, krijg je te horen. Ja, volgens de app komt hij of toch niet? Helaas, net voorbij, vergeten je hand op te steken! Een kaartje kopen bij de chauffeur was normaal. Die man behandelde je met respect. Een chipkaart bestond nog helemaal niet.
Sophiaplein met op de voorgrond autobussen van het type crosly en daar achter de nieuwe type Leyland-autobussen, 1960-1965. Foto CODA Beeldbank.
Een trein was van de NS en dat kon je aan het logo zien. Kaartjes werden voorzien van een gaatje als de conducteur kwam controleren (ken je het geluid nog herinneren?). Dat was een belevenis, want treinpersoneel had aanzien. Tegenwoordig met de trein ben je blij als je tenminste met de trein kunt en geen enkel risico hebt opgelopen. Eerst nog de poortjes zien te passeren en zorgen dat je je ov-chipkaart hebt opgeladen! Gewoon kaartje kopen aan het loket is er niet meer bij. Kun je je niet meer voorstellen.
Spelen deed je buiten. Stoepranden, knikkeren, hinkelen, verstoppertje of voetballen, noem maar op. Met een hoop herrie en geschreeuw en natuurlijk haalde je kattenkwaad uit. Dat hoorde bij het opgroeien.
Overvallen, inbraken en zakkenrollerij haalde de krant nog. Gewoon omdat ze niet aan de orde van de dag waren. Als je met je kattenkwaad de politie tegenkwam, dan schrok je en gedroeg je je respectvol in de hoop dat ze niet naar je ouders gingen. Van een boa hadden we nog nooit gehoord, ja als slang op school.
Als het donker werd, dan was je thuis binnen. Jeugd ’s avonds of ’s nachts op straat kwam bijna niet voor. Behalve als ze op stap gingen naar de disco of de kroeg. Oké, we haalden toen ook wel eens wat uit… Toen moest je om 23.00 uur thuis zijn! En anders keek je samen met je ouders televisie op de bank met chips en limonade.
Je luisterde naar de radio en nam je favoriete muziek op met je cassetterecorder. Die luisterde je dan af via je walkman. Oma luisterde naar de plaatselijke piraat met z’n piratenmuziek. Piraat zijn was toen nog een kat en muisspel in plaats van een grote misdaad, waar tegenwoordig zelfs boobytraps geplaatst worden om de controleurs buiten te houden.
Koeien stonden in de wei en ze waren nog gewoon onderdeel van de natuur in plaats van slecht voor het milieu. Nu staan koeien, varkens of kippen in mega-stallen. Bij een brand of epidemie gaan er duizenden tegelijk dood, wat een tijd.
De post kwam iedere werkdag en op zaterdag en je wist ook dat je post goed werd bezorgd, want het waren beëdigde postbodes in plaats van bijbaantjes voor iedereen. Ook pakketjes gingen gewoon met de post. Nu bestellen we veel digitaal en allerlei busjes komen in de straat om het te brengen, als je tenminste thuis bent.
Bellen? Als je niet thuis was dan was je niet bereikbaar (lekker rustig). Als je dan toch moest bellen en thuis geen telefoon had, dan ging je naar een telefooncel waar je kwartjes en dubbeltjes in moest gooien. Klein geld wat toen meestal geen probleem, er was altijd een potje in huis met klein-geld. Nu, paniek als we een keer de telefoon niet bij ons hebben.
Ziektekosten, daar had je het ziekenfonds voor. Of je was particulier verzekerd. Ja, ook vroeger was er verschil! Van eigen risico en eigen bijdrages hadden we nog niet gehoord. Was er iets ernstigs dan ging je gewoon naar de eerste hulp. Dat was toen normaal.
Ben ik tegen vooruitgang? Absoluut niet, maar onze vooruitgang voelt langzaam maar zeker als onze ondergang. Betalen om te mogen sparen, betalen om te mogen doen, betalen omdat je niet alles vergoed krijgt van de zorgverzekering waar veel mensen niet eens het geld voor hebben om het te betalen.
Overal moet over gediscussieerd worden en zelfs gebakjes en toetjes moeten van naam veranderen omdat de naam niet meer mag. Er komen vanuit de gemeente, provincie of Den Haag steeds meer verboden om de hoek kijken waarvan je je afvraagt wat anderen ermee te maken hebben. Steeds meer beperkingen van het sociale leven en de tradities.
Niets is meer goed, bijna alles is slecht, of moet met iets van ‘vinden’. Acceptatie kennen we niet meer, we gaan tekeer op ‘social media’. Je auto, je gezondheid, het milieu, de boerderij. Alles moet anders. Soms zelfs is de natuur slecht voor het milieu. Want we moeten er wat van vinden!
Ik mis het Nederland van mijn jeugd en dat zal helaas niet meer terugkomen. Of word ik te oud ? Maar, je mag deze tekst gewoon gebruiken voor je eigen ‘social media’, gaan we toch een beetje met de tijd mee.
Volgens journalist Lynn Berger denderen we ongemerkt af op de grootste zorgcrisis ooit. Ze schreef hierover in haar boek Zorg. Een betere kijk op de mens. Daarin laat ze zien hoe allesomvattend zorg is, maar ook hoe onzichtbaar.
Lynn Berger heeft geen achtergrond in de zorg. Maar ze is wel moeder. ‘Ik ben een informele zorgverlener die dagelijks aan het zorgen is’, zegt ze. In 2019 belandde ze in het ziekenhuis, dat volhing met affiches waarop verplegend personeel om loonsverhoging vroeg. Vanaf dat moment is ze zich gaan afvragen hoe het komt dat we als samenleving de zorg kennelijk niet op waarde weten te schatten en wat de gevolgen daarvan zijn.
Berger: ‘Als mensen het over de zorg hebben, dan denken ze aan ziekenhuizen, ggz, jeugdzorg. Zorg waar je alleen terechtkomt als er iets mis is. Bij wijze van uitzondering, als noodzakelijk kwaad. Maar in mijn boek betoog ik dat zorg niet de uitzondering is, maar de norm. We zijn allemaal de hele dag afhankelijk van zorg. Zorg is veel meer dan alleen professionele zorg. Het is ook de zorg voor kinderen, het is mantelzorg, zorg voor het huishouden. Dat is allemaal zorg. Op het moment dat je dát ziet, verandert ook je kijk op wat het betekent om mens te zijn, hoop ik. En dus op hoe we als samenleving voor de zorg zouden moeten zorgen. En ik denk dat het voordeel van journalist zijn is, dat je leert om zo’n inzicht vrij toegankelijk op te schrijven. Ik denk dat het mensen aanspreekt.’
Voor de eerste wandeling van dit jaar zijn we dicht bij huis en binnen de grenzen van Apeldoorn gebleven. Een wandeling van ruim 6 kilometer door de parken en de parkenbuurt. Via het Verzetsstrijderspark, Prinsenpark, Wilhelminapark ging het door de wijk, via het Emmaplein, richting Oranjepark. Daarna een doorsteek naar het Beekpark om via een van de smalste steegjes van Apeldoorn terug te keren in het Oranjepark. Vervolgens door de wijk en langs de Grift weer naar Marialust. Daar aangekomen was er voor koffie gezorgd en konden we op de trappen van Marialust nog nagenieten van de wandeling met uitzicht op de kwartjesfontein.
Het infoblad met de route is gratis op onze site te vinden onder Extra wandelingen. Dit keer is er ook gekozen om een routebeschrijving in de tekst op te nemen. Je kunt dan altijd de wandeling nog eens volgen.
Op het afgeschermde gedeelte ‘Media‘ (wachtwoord vereist) op onze website kunnen de deelnemers van onze wandelgroep de foto’s bekijken en er is ook een fotovideo beschikbaar.
Langer thuis wonen is de wens van veel senioren. Ook de overheid stimuleert dit, mede omdat mensen in hun vertrouwde omgeving vaak gelukkiger zijn. Toch is het verstandig om stil te staan bij de nadelen die aan het langer thuis blijven wonen kunnen kleven. Voor veel alleenstaande ouderen is het bijvoorbeeld best lastig om niet te vereenzamen en goed te blijven eten. Is thuis blijven wonen voor u een realistische optie?
Waarom blijven mensen steeds langer thuis wonen?
Waar er in 1980 ongeveer 37% van de 80-plussers zelfstandig thuis woonde, is dat in 2020 wel 89%. Een flinke stijging dus, maar wat is de oorzaak van het langer thuis blijven wonen dan? Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau heeft dit voornamelijk te maken met de langere betere gezondheid van ouderen, maar ook met het negatieve beeld rondom wonen in een instelling (Vilans, 2021).
De zorg wordt al enkele jaren anders georganiseerd dan vroeger. Tegenwoordig ligt steeds meer de nadruk op wat mensen zelf willen en in hun eigen omgeving nog kunnen. De gemeente speelt hierin een belangrijke rol.
Daarnaast wordt van mensen verwacht meer te zorgen voor elkaar en spelen mantelzorgers een belangrijke rol, zoals familie, vrienden, buren en wijkverpleegkundigen.
Of bezoek de website van de Rijksoverheid over dit onderwerp.
Een interessante brochure over dit onderwerp is hier te vinden en te downloaden.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we ervan uit dat je ermee instemt.
